(این بار اما چون طوفانی از من گذشتی.)

قدمت این خون هزاران ساله بود. بوی رقص دور آتش می داد و نان جو.
چطور نفهمیدی؟

زمان گذشت و مردان دیگری آمدند.
عشق هایی واقعی تر, گرمتر.
اما هنوز هم وقتی مه غلیظ می شود, وقتی جوانه ها می شکفند, وقتی دریا مواج می شود,
تنها تو را به یاد می آورم.

تویی که هرگز نبوئیدم. اما می دانم بوی پونه وحشی می دهی که کنار جویی آرام در انحنای دره ای تنگ روئیده است.

مثل قاصدکی در کف دست
با بدرقهء بوسه ای به دست بادت سپردم.