آه خدای من زنها… زنها… اغواگرانی فریبکار و جادو گرانی افسون ساز !

آنها که با گردش چشمی دل و دینی را از دست میبرند و با اشارت ابرویی دلشده ای را به وادی حسرت میکشند.

غزالانی خوش خرام و هزارانی خوش آوا… شاپرکانی خوش نگار و روبهانی مکار. نه دوستی آنان را اعتباری است و نه عهدشان را اعتمادی. سمندرانی ملون که به هر تلالو آفتاب واره ای٬ به رنگی درآیند تا خود چهره یقین شان٬ همچنان در پرده ابهام ماند.

آنان که هرگاه اراده کنند به غمزه نگاهی و تیر مژگانی بخت برگشته ای را تا ابد زمین گیر خویش ساخته و چون نغمه دلبری ساز کند٬ عاشق سینه چاک را تا قیام قیامت حسرت کش وصال خویش دارند.

هیهات که شگرد غمازی شان مار را ماند که در دم به سحر نگاهی افزون زده ساخته و ناگاه به نیش خشمی قربانی کین خواهی…

سنگ دلانی کافر کیش که عیش خویش را در رنجوری دلباختگان میجویند و راحت خود را در مهجوری عاشقان

آه خدایا. هنوز را امانی و پناهی٬ تا مبادا بسان حشره ای خرد در دام عنکبوتی شان گرفتار آیم و تا ابد تیماردار تقلای بی حاصل خویش باشم