پیشرفت آسانسوری

ایرانی ها از روزگاران قدیم به فیلم و هنرهای نمایشی علاقه ی بسیار نشان می دادند. آنها به همین دلیل هنر تعزیه خوانی را به وجود آوردند (البته تعزیه برگرفته از علاقه ی شدید ایرانیان به "گریه" و "داغ تازه کردن " نیز بود  !)

و از قرار این تب شدید بین قشر جوان بسیار داغ تر می نمود !

بزرگان گفتند : یک طرح ضربتی بریزیم که این جوان ها را از کوچه و خیابان جمع کنیم......گفتند سینما و تئاتر می زنیم , اما با یک حساب سر انگشتی دیدند حتی اگر تعداد نمایش ها و فیلم ها را آنقدر زیاد کنیم که به ازای هر روز ماه , یک فیلم و یا نمایش داشته باشیم, این تنها 2 _ 3 ساعت از وقت آنها را پر می کرد....مابقی را چه کنیم ؟........خلاصه هی چه کنیم و چه نکنیم..تا اینکه یه ایده توپ به ذهنشون رسید : بله ....دانشگاه آزاد تاسیس می کنیم.

یکی وسط شهر , یکی ته شهر, یکی بالای کوه,  یکی زیر زمین ...که اصولا دانشجویانی که وارد دانشگاه آزاد می شدند بعد از فارغ التحصیلی صخره نوردی و حرکات رزمی و (بزمی ) دودربازی و......رو فول می شدن و  دختر خانم ها بسیاری از کارهای پیچیده و زبونم لال رو .... یاد می گرفتند و آقا پسر ها هم که می تونستند همزمان با اتمام تحصیل ,مدارکی همچون دیپلم مخ زنی و جلب بازی و .... رو دریافت کنن.

بله تو این uni  ها ماشاالله همه خودشون یه پا فیلم بودن از صبح یا teacher رو فیلم می کردن  یا همدیگرو.....

به خصوص اگه مختلط بود که دیگه خدای سوژه و خلاقیت بود , اصلا یکدفعه تمام استعدادهای کشف نشدشون  کشف می شد !!!!

یه جوری میشه که  چه تو کلاس و چه بعد از کلاس هی از اون بالا کفتر میاد !! ....(جلل الخالق)

و بعد از اون تعزیه خوانی (این هنر ملی) برای همیشه از ایران رفت و سینماها نیز کارشان کساد شد ....