نه به ابر؛ نه به آب؛ نه به برگ

نــــــه بــــه ايــــــن آبي آرام بلند

نه به اين خلوت خاموش كبوترها

مـــــن ؛ بـه اين جمله نمي انديشم

من؛نفس پاك شقايق را درسينه كوه

صحبت چلچلــــه ها را بـــا صبــح

نبـــض پاينده هستي را درگنــدمزار

همـــــه را مي شنـــــــوم ؛ مـي بينم

مـــــــن ؛ بـــه اين جمله نمي انديشم

به تومي انديشم

اي ســــــراپــــا همـــــه خـــوبـــــي

تك و تنهــــــا بـــه تـــو مي انديشــم

 تــو بدان ؛ ايــــن را تنهـــا تـــوبدان

تــــو بيـــا ؛ تــــو بمــــان بـــا مـــن

تنهــــــــا تــــــــــو بمــــــــــــــــــان

جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتـاب

من فداي تو؛ به جاي همه گلها توبخند

پـــــاســـــخ چلچلــــــه هــا را تو بگو

قصــــه ابـــــرهــــوا را تـــو بخــوان

تـــــــو بمـــــان بـــا من ؛ تنها تو بمان

من؛همين يك نفس ازجرعه جانم باقيست

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش